Tutti sann ch’el ses genar,
inscì disen, inscì par,
hinn rivaa con regai bèi
trii Rè Mag cont i camèi.
Cunta su poeu la leggenda
che la nòtt l’era tremenda
e dai pee, fin su ai orècc
se sentiva tutu on gran frècc.
I Rè Mag, ch’eren giazzaa,
a ona vèggia hann domandaa
de podè vèss ospitaa
on moment per ciappà fiaa;
ma la vèggia, ‘me ‘n’arpia
con brutt fa ja casciaa via,
salvo poeu pentiss perché
l’ha savuu ‘doe ‘ndava i Rè.
La veggètta, ‘sta megera,
l’ha cercaa in ògni manera
de trovà i trii coi cammèi
per portà i oh bèi, oh bèi
al Bambin nassuu in la gròtta:
…l’ha poduu fa pù nagòtta!
L’è per quèll che ancamò incoeu
la va in gir col cavagnoeu
a cavall d’ona ramazza
cont in cò ‘na scuffiazza,
la se fèrma a ògni camin
e la lassa a ògni bambin
in la calzètta per i pee
di bombon e di bellee
e la spera ancamò incoeu
de trovà l’asnin e ‘l boeu
e tra lor Gesù Bambin
per portagh on regalin.

