NOVELLA di NATALE

Ul purtinar ‘l m’hà saludaa con pusèè calur dal solit: eeh già… l’è la vigilia da Natal…Meti man al portaföj e saludi senza vöja, riscontrando i auguri.

Fœra dal purtun gh’eva lì un vecc cucciàà sul marciapè cunt visin un cartell “SONO DISOCCUPATO”.

Seri dree a mett a man ‘n altra vòlta al portaföj, ma ma fermi impresiunaa dala dignità del vecc, che ‘l pareva minga cercà l’elemosina, ma al fudess lì setàà giò cun quel cartell dumà per fac savè a la gent i so afari.

SeriMa visini incuriusii: “Podi vutala?”
“Oooh grazie, lu l’è ‘l primm che ‘l sa ferma a parlà. Al meta pur via ul so burzin, g’hu dumà bisogn de vess scultàà. Ul mè mestee l’è finii, al gh’è pü e cunt luu sunt finìì anca mì”
“Ma noo ‘l disa mia inscì, lu l’è ‘n omm san e fort, ‘l podarà sempru truvan ‘n altar…”

Seri”No, no, l’è mia pussibil, podaria mia fa nient d’altar, ul mè mestee l’è nasuu cun mì e ‘l ma dava ‘na mota da sudisfaziun e da piasèè, ma mò l’è diventaa inutil. Purtavi tanta ligria ai pinitt de tutt ‘l mund, ma mò ghe credan pü, par lur sunt diventàà ‘na sturiela. Ghi fa cred che podan vecch tuscos cunt i danèè, ghi fa vert i occ, ghi cancelaa la fantasia, ai ‘mpienisuf da regai par ogni stupidada, ai imbutisuf da dulz… perché mai duarian anca mò speciaà ul BABBO NATALE.”

Rispondi

Questo sito utilizza Akismet per ridurre lo spam. Scopri come vengono elaborati i dati derivati dai commenti.